Safaga: Caïro en Gizeh Piramides, Museum & Nijlboottocht

Er is een reden waarom je de piramides bewaart voor een echte dagtrip, in plaats van een middagje tussen strand en avondeten. Ze liggen ver van de kust van de Rode Zee — en vanaf Safaga, een van de rustigste havens daarlangs, nog verder. Die afstand hoort bij de pelgrimstocht. Ruim voor zonsopgang haalt een airconditioned voertuig u op bij uw hotel en slaat de weg landinwaarts in, het stille water van de jachthaven inruilend voor de open woestijnweg naar Caïro.

Tegen de tijd dat de stad ontwaakt, bent u er al. Uw egyptoloog neemt het over en leidt u door het Egyptisch Museum, langs vitrines met goud, albast en beschilderd hout die het alledaagse en het heilige dragen van een wereld die vierduizend jaar geleden verdween. Dan haalt de dag even adem: u stapt aan boord van een boot en laat de Nijl u een tijdje voortdrijven, de rivier die van een woestijn een tuin maakte, terwijl Caïro traag voorbijglijdt aan weerszijden.

En dan Gizeh. Foto's maken het plat; niets bereidt u voor op het echte werk. De Grote Piramide van Cheops rijst hoger op dan u voor mogelijk houdt, elk blok een prestatie op zich, met de hand geplaatst vijfenveertig eeuwen geleden en sindsdien nooit geëvenaard. Van de zeven wereldwonderen die de oude wereld koos, is dit de enige overlevende — de enige waar u nog naartoe kunt lopen en uw hand tegen kunt leggen. De Sfinx houdt vlakbij de wacht; de Vallei-tempel laat u binnenstappen in de bouwkunde die het onmogelijke gewoon maakte.

De rit terug naar Safaga is het langste stuk van de dag, en u zult het niet erg vinden. U zit in de stilte, met de omvang van wat u hebt gezien, en het vreemde, blijvende gevoel dat het strand waarvoor u kwam stilletjes van plaats heeft gewisseld met de woestijn. Vraag wie dan ook wat ze in Egypte hebben gedaan, en ze noemen de zee. U zult de dag noemen waarop u stond onder het oudste wonder dat nog op aarde overeind staat.