Safaga: Kair i piramidy w Gizie, muzeum i rejs po Nilu

Nie bez powodu piramidy zostawia się na porządną całodniową wycieczkę, a nie na popołudnie wciśnięte między plażę a kolację. Leżą daleko od wybrzeża Morza Czerwonego — a od Safagi, jednego z najspokojniejszych tamtejszych portów, jeszcze dalej. Ten dystans jest częścią pielgrzymki. Na długo przed świtem klimatyzowany pojazd odbiera cię z hotelu i skręca w głąb lądu, zamieniając spokojną wodę mariny na otwartą pustynną drogę do Kairu.

Gdy miasto się budzi, ty jesteś już na miejscu. Twój egiptolog przejmuje prowadzenie i oprowadza cię po Muzeum Egipskim, obok gablot ze złotem, alabastrem i malowanym drewnem, które niosą to, co codzienne, i to, co święte, ze świata sprzed czterech tysięcy lat. Potem dzień nabiera oddechu: wsiadasz na łódź i pozwalasz, by przez chwilę to Nil niósł cię naprzód — rzeka, która z pustyni zrobiła ogród — a Kair powoli przesuwa się po obu brzegach.

A potem Giza. Zdjęcia to spłaszczają; nic nie przygotuje cię na to naprawdę. Wielka Piramida Cheopsa wznosi się wyżej, niż jesteś w stanie w pełni uwierzyć, każdy jej blok to osobne zadanie, ułożone ręcznie czterdzieści pięć wieków temu i nigdy od tamtej pory nieprześcignięte. Z siedmiu cudów, które wybrał starożytny świat, to jedyny ocalały — jedyny, do którego wciąż możesz podejść i dotknąć go ręką. Sfinks czuwa kawałek dalej; Świątynia w Dolinie pozwala ci wejść w sam środek inżynierii, która to, co niemożliwe, uczyniła codziennością.

Droga powrotna do Safagi to najdłuższy odcinek dnia, i wcale nie będzie ci przeszkadzać. Będziesz siedzieć w ciszy, z ogromem tego, co zobaczyłeś, i dziwnym, trwałym poczuciem, że plaża, po którą przyjechałeś, po cichu zamieniła się miejscami z pustynią. Zapytaj kogokolwiek, co robił w Egipcie, a wspomni morze. Ty wspomnisz dzień, w którym stanąłeś pod najstarszym cudem wciąż stojącym na Ziemi.