Hurghada: Boottocht naar Magawish Island met lunch & transfers

Je boekte een week aan de Rode Zee juist voor dagen als deze. Om half negen haalt een chauffeur je op bij het hotel, en tegen het midden van de ochtend is de boulevard van Hurghada nog maar een dunne witte streep achter de boot. Voor je ligt niets op het programma behalve water.

De eerste stop ligt boven open rif. Je gaat via de achtersteven het water in en het lawaai van het dek houdt gewoon op — motor, stemmen, alles — vervangen door je eigen ademhaling door de snorkel. Onder je valt het koraal weg naar het blauw: papegaaivissen die aan de rots pikken, een school die in één keer draait, licht dat in banen over het zand beweegt. Je gids blijft naast je in het water, wat uitmaakt als het je eerste keer is. Wie tien minuten wilde zwemmen, komt na veertig boven. Spinnerdolfijnen leven langs dit stuk kust en zwemmen tussen de stops vaak mee met de boot — niemand kan ze beloven, en de bemanning zegt dat er eerlijk bij.

De lunch wordt op het dek gezet terwijl de boot verhaalt, en dan krijg je twee uur op het eiland Magawish. Het punt van die twee uur is dat er niets in zit. Geen rij, geen kaartje om te tonen, geen volgende plek om te halen — de toeristenbelasting van het eiland is al betaald, dus je stapt gewoon van de boot. De meeste reizen vragen je door te blijven bewegen en door te blijven fotograferen; een dag als deze vraagt je te stoppen, en dat koop je moeilijker dan het klinkt. Daarom boeken mensen deze trip twee keer in dezelfde vakantie.

Op de terugweg ligt nog één rif, dan gekoeld fruit op het dek terwijl de boot koers zet naar Hurghada. De bemanning zorgt voor de uitrusting en het opruimen. Jij zit in de zon met zout dat op je huid opdroogt en kijkt hoe de kust dichterbij komt, en je komt terug in het hotel moe op de goede manier — met die eigenaardige, ongehaaste rust die alleen een lange dag op open water achterlaat.