Hurghada: Rejs na wyspę Magawish z lunchem i transferami

Zarezerwowałeś tydzień nad Morzem Czerwonym właśnie dla takich dni. O wpół do dziewiątej kierowca odbiera cię z hotelu, a w połowie przedpołudnia nadbrzeże Hurghady jest już tylko cienką białą kreską za łodzią. Przed tobą nie zaplanowano niczego poza wodą.

Pierwszy postój jest nad otwartą rafą. Wchodzisz do wody z rufy i hałas pokładu po prostu ustaje — silnik, głosy, wszystko — a jego miejsce zajmuje twój własny oddech w rurce. Pod tobą koralowiec opada w błękit: ryby papugowate skubią skałę, ława obraca się naraz, światło przesuwa się pasami po piasku. Twój przewodnik zostaje w wodzie obok ciebie, co ma znaczenie, jeśli robisz to pierwszy raz. Ci, którzy zamierzali popływać dziesięć minut, wychodzą po czterdziestu. Delfiny długoszczękie żyją na tym odcinku wybrzeża i między postojami często płyną obok łodzi — nikt nie może ich obiecać, a załoga powie ci to uczciwie.

Obiad podaje się na pokładzie, gdy łódź zmienia pozycję, a potem dostajesz dwie godziny na wyspie Magawish. Sens tych dwóch godzin polega na tym, że nic w nich nie ma. Żadnej kolejki, żadnego biletu do okazania, żadnego następnego punktu, na który trzeba zdążyć — opłata turystyczna za wyspę jest już zapłacona, więc po prostu schodzisz z łodzi. Większość podróży prosi, żebyś się dalej przemieszczał i dalej fotografował; taki dzień prosi, żebyś się zatrzymał, a to trudniej kupić, niż brzmi. Właśnie dlatego ludzie rezerwują tę wycieczkę dwa razy podczas jednych wakacji.

W drodze powrotnej jest jeszcze jedna rafa, potem schłodzone owoce na pokładzie, gdy łódź bierze kurs na Hurghadę. Sprzętem i sprzątaniem zajmuje się załoga. Ty siedzisz w słońcu, sól schnie ci na skórze, patrzysz, jak wybrzeże się przybliża, i wracasz do hotelu zmęczony w dobry sposób — z tym osobliwym, niespiesznym spokojem, jaki zostawia po sobie tylko długi dzień na otwartej wodzie.