Sahl Hasheesh: Prywatna łódź motorowa na Orange Island, snorkeling i parasailing

Większość ludzi poznaje Orange Island z relingu zatłoczonej łodzi wycieczkowej, czekając w kolejce przy drabince. Ty płyniesz inną drogą. Łódź motorowa w marinie jest zarezerwowana wyłącznie dla twojej grupy, a w chwili, gdy odwiązują się cumy, brzeg zaczyna oddalać się za tobą.

Po dwudziestu minutach silnik gaśnie, a wraz z nim znika hałas. Wskakujesz do wody tak przejrzystej, że kadłub zdaje się unosić na niczym, a rafa wyłania się, by cię powitać — ryby papuzie żerujące na koralowcach, ławica ryb otwierająca się i zamykająca wokół twoich dłoni, dno morskie opadające w głębszy błękit. Czas zachowuje się tam dziwnie. Wynurzasz się, przepływasz do drugiej rafy i w ten sam sposób tracisz kolejne pół godziny.

Potem zakładasz uprząż, lina się rozwija, a morze, w którym przed chwilą byłeś, otwiera się pod tobą — rafy, po których pływałeś, biały łuk wyspy, twoja własna łódź jako mała jasna plamka w dole. Większość wakacji toczy się według cudzego zegara: godzin bufetu, rozkładu autokaru, łodzi, która odpływa, gdy wsiądzie ostatni pasażer. Przez te kilka godzin nic nie czeka w kolejce i niczym nie trzeba się dzielić.

Wracasz na piasek w połowie popołudnia, z solą wysychającą na skórze i większością dnia wciąż przed sobą — to cicha zaleta tego sposobu podróżowania. Wyspa wciąż dostaje swoją godzinę i pół, rafy wciąż dostają swoje dwa postoje, niebo wciąż dostaje swoje dziesięć minut. Zostaje z tobą chwila, w której silnik zgasł, a Red Sea zupełnie ucichło.