Sahl Hasheesh: Quad, jeep, buggy, wielbłąd z kolacją i pokazem

Trzeciego popołudnia na promenadzie schemat jest już znany: leżaki, ten sam łuk turkusowej wody, plac Starego Miasta o złotej godzinie. Nie przyjechałeś do Sahl Hasheesh tylko po spokój. Gdzieś za ostatnią bramą willi zaczyna się pustynia, a dziś zobaczysz, co się tam kryje.

Jeep zostawia asfalt za sobą w mgnieniu oka, a potem jesteś tylko ty, wydmy i kierowca, który czyta piasek jak drugi język — grzbiet, opadnięcie, znów grzbiet, twój żołądek o rytm w tyle za każdym z nich. Gdy przepustnica quada trafia w twoją dłoń, cała uwaga zawęża się do jednego: uchwyt, pochylenie, kolejne wzniesienie. Buggy, które jedzie zaraz potem, jest niższe, luźniejsze, więcej piasku leci za tobą niż przed tobą — dwadzieścia minut, w których nie istnieje nic poza linią, którą prowadzisz.

Potem silniki milkną, a cisza jest niemal zaskakująca. Wielbłąd składa się pod tobą i podnosi tak, jak wielbłądy robią to od zawsze — bez pośpiechu, a tempo zwalnia do spaceru, gdy światło zaczyna nabierać bursztynowego odcienia. Podaje się herbatę. Chleb schodzi z ognia płaski i przypieczony, rwany ręką, a beduińska rodzina, która go podaje, niczego nie odgrywa — to po prostu sposób, w jaki się tu żyje, na długo zanim Sahl Hasheesh pojawiło się na mapie.

Na pustyni ciemność zapada szybko, a pod namiotem oświetlonym ogniem i lampkami kolacja pojawia się grillowana i pełna dymu, talerz za talerzem. Potem tancerz Tanoura zaczyna się kręcić — najpierw wolno, potem szybciej, kolory zlewają się w jedno koło światła — a pokaz ognia, który następuje, wysyła iskry prosto w niebo z większą liczbą gwiazd, niż zatoka kiedykolwiek pokazuje. Tej nocy wrócisz na spokojne wybrzeże Sahl Hasheesh, ale przez kilka godzin byłeś zupełnie gdzie indziej, i to zostaje z tobą.