Snorkelen met Zeeschildpadden in Marsa Mubarak

Je kwam naar de Rode Zee voor een ochtend als deze. De boot vaart weg van de marina, de kustlijn glijdt achter je weg, en ergens onder het turquoise water vooruit zweeft al een zeeschildpad boven het rif — ongehaast, oeroud, wachtend tot jij erin springt.

Bij Marsa Mubarak glijd je van de achterkant van de boot en wordt de wereld boven water stil. Onder je opent het rif zich tot een muur van kleur — papegaaivissen die aan het koraal grazen, scholen vis die als één geheel bewegen, en dan de trage, schaduw ter grootte van een dinerbord van een groene zeeschildpad die naast je komt ademhalen. Twee begeleide snorkelstops geven je de tijd om te stoppen met minuten tellen en gewoon te zweven, gewichtloos, in water zo helder dat de zeebodem dichtbij genoeg lijkt om aan te raken.

Marsa Mubarak is een van de laatste baaien aan deze kust waar schildpadden en hun zeegrasvelden nog ongestoord gedijen — een stukje Rode Zee dat zich gedraagt zoals de hele zee ooit deed. Het water delen met een wilde schildpad is hier minder een fotomoment dan een stille herinnering dat je te gast bent in een wereld die het prima deed voordat jij arriveerde. De meeste mensen komen kalmer boven dan ze erin gingen.

Terug aan dek wacht een lunchbuffet, de zon droogt het zout op je huid, en de boot drijft je naar een ondiepe zandbank waar het water de kleur van glas krijgt. Al het andere — hotelophaalservice en terugbrengen, al je uitrusting, een ontspannen tempo — is al geregeld; jij hoeft alleen een zwempak mee te brengen. Je zult weer aan land stappen met die bijzondere, onwrikbare rust die alleen een lange dag in open water achterlaat — het soort dat langer standhoudt dan je bruine kleur.