Z Safagi: Kolacja i show beduińskie z ATV, jeepem i przejażdżkami w buggy

Zarezerwowałeś wakacje na plaży, a pustynia zaczyna się tuż w głębi lądu. Tyle właśnie dzieli leżak, który opuściłeś dziś rano, od quada z twoim imieniem. Odbiór następuje wczesnym popołudniem; zanim światło zrobi się bursztynowe, stoisz już na stacji safari w kasku i słuchasz, jak ktoś tłumaczy ci manetkę gazu.

Pierwsze minuty są ostrożne. Patrzysz na kierownicę, patrzysz na jadącego przed tobą, bierzesz zakręty szerzej, niż musisz. A potem gdzieś w ciągu następnych czterdziestu pięciu minut przestaje to być czymś, co robisz, i staje się czymś, w czym jesteś — linia, którą wybierasz w piasku, drobna korekta, kolejne wzniesienie. Dwadzieścia minut w buggy po tym przypomina tę samą rozmowę prowadzoną innymi dźwigniami. Wsiadając do jeepa, zauważysz, że ręce wciąż ci wibrują.

Jeep jedzie dalej, do beduińskiej wioski, gdzie tempo zmienia się całkowicie. Nalewana jest herbata, z ognia schodzi podpłomyk, ktoś pokazuje ci, jak się go robi. Warto zauważyć, co się tutaj dzieje: przejechałeś ten krajobraz z silnikiem i przewodnikiem, a teraz siedzisz z ludźmi, dla których ta ziemia nie jest scenografią. To krótka, uczciwa lekcja o tym, o ile łatwiejsza była twoja wersja pustyni — i to właśnie o tym większość wciąż mówi w drodze powrotnej.

Kolacja to grill, jedzony na zewnątrz, kiedy temperatura wreszcie spada. Pokaz przychodzi potem: połykacze ognia, tancerz tanoury wirujący, aż spódnica stanie się jednym pasmem koloru — a potem niebo robi to, co robi tylko tak daleko od miasta. Wrócisz do hotelu wieczorem, zapiaszczony, osmagany wiatrem i po cichu z siebie zadowolony. Większość przyjeżdża w przekonaniu, że chodzi o jazdę. Większość wyjeżdża z odkryciem, że potrafi.