El Gouna: Kair i piramidy w Gizie, muzeum i rejs po Nilu

Nie przyjechałeś aż do Egiptu tylko dla wody — choćby nie wiem jak błękitne były laguny El Gouny. Gdzieś w tle każdej wizyty czai się prawdziwy powód, dla którego ludzie przemierzają świat, by tu dotrzeć, i to jest dzień, w którym idziesz go poznać. Gdy marina jest jeszcze ciemna i cicha, odbiera cię klimatyzowany pojazd i rusza na zachód, zostawiając Morze Czerwone za sobą, na długą, prostą drogę do Kairu.

Miasto ukazuje się w częściach. Twój egiptolog przejmuje prowadzenie i wprowadza cię do Muzeum Egipskiego, gdzie za szkłem czeka cztery tysiące lat złota, kamienia i lnu, a dobry przewodnik sprawia, że każdy przedmiot przemawia. Później dzień zwalnia do rytmu rzeki: wsiadasz na łódź i przez chwilę dryfujesz po Nilu — wodzie, która zmieniła pas pustyni w jedną z pierwszych cywilizacji na Ziemi, podczas gdy miasto przesuwa się po obu stronach.

Potem Giza, i wszystko, co myślałeś, że wiesz o skali, cicho ustępuje. Wielka Piramida Cheopsa wznosi się wyżej niż czterdziestopiętrowa wieża, wzniesiona kamień po kamieniu za pomocą jedynie mięśni, liny i przekonania czterdzieści pięć wieków temu. To ostatni z siedmiu cudów świata starożytnego, i jedyny, do którego wciąż można podejść i dotknąć. Nieopodal przycupnął Sfinks, cierpliwy jak zawsze; w Świątyni Doliny przesuwasz dłonią po granitowych blokach, które nie poruszyły się, odkąd historia zaczęła być spisywana.

Droga powrotna na wybrzeże jest długa, i przez większość niej będziesz milczeć — nie tyle zmęczony, co pełen wrażeń. Będziesz wspominać laguny El Gouny z sentymentem. Ale to właśnie to będziesz opowiadać, raz po raz, każdemu, kto zapyta o twoją podróż: dzień, w którym stanąłeś na pustyni i spojrzałeś w górę na najstarszy cud świata wciąż stojący na Ziemi.