Χουργκάντα: Πακέτο 3 ημερών — Ορέιντζ Άιλαντ, Γκραντ Σαφάρι και Ντόλφιν Χάους

Κάπου στην τρίτη ημέρα, η παραλία του ξενοδοχείου αρχίζει να επαναλαμβάνεται. Αυτό το πακέτο είναι η απάντηση σε αυτό — τρία πρωινά, τρεις παραλαβές και τρεις εκδοχές της Αιγύπτου που δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό εκτός από την ακτή που μοιράζονται.

Την ημέρα του νησιού πέφτετε από την κουπαστή σε νερό τόσο καθαρό που η σκιά του σκάφους ακουμπά στον βυθό έξι μέτρα πιο κάτω. Ο ύφαλος στο Γκιφτούν κάνει στον χρόνο ό,τι κάνουν πάντα οι ύφαλοι: σχεδιάζετε δέκα λεπτά και αναδύεστε σαράντα αργότερα, με καμένους ώμους και χωρίς ιδέα πού πήγε το πρωινό. Έπειτα γεύμα στο κατάστρωμα, η αμμώδης γλώσσα στο Ορέιντζ Άιλαντ και τίποτα στο πρόγραμμα πέρα από τη διαδρομή πίσω στο νερό.

Η ημέρα της ερήμου είναι αυτό που δίνει νόημα στο ταξίδι. Βγαίνετε με τη γουρούνα πέρα από το τελευταίο ξενοδοχείο και η ακτή απλώς σταματά — χωρίς ύφαλο, χωρίς χρώμα, χωρίς ήχο πέρα από τον κινητήρα, και έπειτα, όταν ο οδηγός τον σβήσει, ούτε καν αυτόν. Η Αίγυπτος είναι μια χώρα που οι περισσότεροι γνωρίζουν ως μια λωρίδα παραλίας λίγων χιλιομέτρων. Το να στέκεστε στη Σαχάρα το σούρουπο με το τσάι να κρυώνει στο χέρι σας είναι η στιγμή που καταλαβαίνετε ότι η παραλία ήταν η εξαίρεση, και αυτό εδώ ο κανόνας.

Το τελευταίο πρωί ξέρετε πια τη ρουτίνα: η τσάντα ετοιμασμένη, το όνομα του οδηγού μαθημένο, το σκάφος ήδη οικείο. Το Σααμπ Ελ Εργκ είναι αυτό για το οποίο θα μιλάτε — ένας πεταλόσχημος ύφαλος με ρηχή λιμνοθάλασσα όπου άγρια στρεφόμενα δελφίνια έρχονται να ξεκουραστούν, και όπου το αν θα τα δείτε είναι δική τους απόφαση, όχι του προγράμματος. Έτσι ή αλλιώς γυρίζετε σπίτι μπορώντας να πείτε κάτι που οι περισσότεροι επισκέπτες δεν μπορούν: ότι είδατε τον ύφαλο, την έρημο και την ανοιχτή θάλασσα, και ότι ξέρετε για ποιο θα ξαναγυρίζατε.