Niektóre poranki proszą, byś zamienił leżak przy basenie na coś dzikszego. To jeden z takich dni. Zanim nastanie upał, wsiadasz na pokład przestronnego jachtu w Port Ghalib i kierujesz dziób ku otwartym wodom — poza płycizny, w stronę chronionej rafy, gdzie dzikie delfiny spędzają swoje dni. Żadnego basenu, żadnego pokazu. Tylko Red Sea i szansa, że się pojawią.

Kiedy łódź zarzuca kotwicę, zsuwasz się do wody. Świat nad powierzchnią cichnie, a pod tobą rozpościera się rafa — koralowe ogrody w barwach, które wydają się nierzeczywiste, chmury drobnych rybek rozstępujące się, gdy nad nimi płyniesz, światło opadające migoczącymi kolumnami aż do piasku poniżej. Twój przewodnik trzyma się blisko, gdy unosisz się bez wagi, podążając wzdłuż krawędzi rafy. Czas zwalnia. Zostaje tylko twój oddech, woda i to, co akurat wpłynie w pole widzenia.

Te delfiny wirujące nie występują dla nikogo. Odpoczywają i spędzają czas w tych osłoniętych wodach, bo należą one do nich — a ty jesteś tam gościem, mile widzianym, lecz niczego ci nie gwarantującym. Gdy pojawia się stado, wirując i pędząc pod tobą, wywołuje to zupełnie inne wrażenie niż jakiekolwiek akwarium: spotkanie na ich warunkach, dzikie i wolne, takie, którego się nie kupuje, lecz zdobywa, pojawiając się cicho i pozwalając morzu zdecydować.

Między nurkowaniami z rurką czeka ciepły bufet na pokładzie, sezonowe owoce i czas, by położyć się w słońcu i pozwolić dniu osiąść. Gdy jacht zawraca w stronę domu, jesteś rozgrzany słońcem, ze słoną skórą, niosąc w sobie ten szczególny spokój, jaki pozostawia tylko dzień na otwartej wodzie — poczucie spotkania morza na jego warunkach i zostania wpuszczonym.